What Lukie did in Sag Harbor.

Summer is very fun for Lukie

This summer has been so much fun for Lukie. He spent a lot of time playing outdoors. We went to Sag Harbor last Wednesday and every day was full of activity.

Our first day there, Daddy called Uncle Eddie. Uncle Eddie drove for one hour to play with Lukie and give him his birthday present. (Again, Lukie's birthday seems never to end) :P

Lukie plays with his pool in Papa Jim's back yard

Second day, we went to the beach in the afternoon because we had to wait for Kun Yai to come back home from golfing. We stay from 12 o'clock to 2:30 and Lukie napped late.

Notthing better than having a snow cone at the beach

A real beach boy

Day three, we took it easy. We went to breakfast in town and walked around. Lukie played in the little pool in the back yard after his nap.

Saturday and Sunday, we spent our afternoons at the beach.

Kun Yai helped Lukie collect sea shells

Monday, Papa Jim took a ride with us to Rita's Stables in Montauk. Lukie had so much fun running around the farm and riding "Popcorn," an old white pony. After the farm we went to lunch at The Dock restuarant. Lukie was so tired he fell asleep in the car on the way back home. When we got home, I carried him out and smelled poop in his diaper. I had to change his diaper, and Lukie was so tired that he didn't even wake up.

"Popcorn" is the pony that Lukie rode and the guy in the yellow shirt is Steve

The Sun setting at Long Beach in Sag Harbor

We all had a lot of fun. Daddy was able to forget about his stress. When we got in the car to drive back to New Jersey, Papa Jim was pretty sad. He really wanted us to stay longer, maybe two weeks, but because you and Mommy had to see the doctor we had to go back home. Lukie was a pretty good boy all the way to New Jersey. He didn't sleep at all for the three hour drive. We stopped at Mitsuwa for lunch and got home around 4:00 pm. This summer was quite memorable for us.

Some Things I'm Worried About!

Sunday, August 23 2009

We are in New York this weekend visiting Papa Jim and Kun Yai. The weather is very nice but it gets too hot sometimes in the afternoon. Lukie spends a lot of time outside playing in his little pool in the backyard with Papa Jim. We went to the beach two days ago and Lukie had so much fun playing in the sand. He gets so tan. Charlie always puts sunscreen on him but Lukie still gets tan so easily. Sometimes he points to his arm and says, "it's black." Well, I myself don't like to be in the sun much at all but because my son loves to be outside I have to do it.

Skin discoloration and a spot on his hand

When Lukie was 22 months old, I notice a brown spot on his left hand. It was small, like a dot from a pen when I first saw it. Charlie asked the doctor about it during Lukie's last checkup. She said it was nothing to worry about. So I'm not too worried, but I noticed that the spot has gotten larger since Lukie turned 24 months. I think I have to call the doctor about this just to be sure.

Stuttering

Lukie is an early talking kid. At just over 2 years, he can communicate with others almost like a 3-year-old. Around the time of his second birthday, Charlie and I noticed Lukie would stutter when he was tired (he always becomes very talkative when he is tired). He would repeat the first word of a sentence over and over again before completing the sentence. We just thought this was probably because he was tired and couldn't figure out what he wanted to say. But this week his stuttering has become noticeably worse. He stutters now even when he is well rested, and sometimes his voice takes on a high pitch when he is struggling to get the words out. So Charlie did some research online. Apparently, about five percent of children will stutter some time during their lives (usually between ages two and four). About 80 percent of these children will gradually stop stuttering, usually within six months. Still, we plan to ask Lukie's pediatrician about this.

Throwing up after meals

This is very upsetting to me. Lukie throws up at least once a week. It's been more than a month now. First I thought it was because he still had food in his mouth when he got down from the high chair to play, and the horsing around made him gag. So now we always try to keep him seated while he eats. Sometimes he would gag on a piece of fruit, or his vitamin that I would give him after dinner, and throw up his entire meal. Once, when he finished his dinner and saw Charlie eating a cookie he asked for a bite. Charlie gave it to him and just a minute after he bit a little piece of cookie, he started coughing (on a crumb?) and threw up all the food he had eaten. So we decided not to give him anything right after his meal. But he still throws up. Sometimes he just keeps the food in his cheeks instead of swallowing it. When I finally tell him to spit out the big ball of food, he gags and makes himself throw up. This is very frustrating because it is a lot of work getting him to eat in the first place. Of course I have to cook his food, then Charlie reads him a story while I feed him. He still won't feed himself more than a few bites. So I'm going to ask the doctor about this, too.

Lukie, Lego, Daddy

ลุ๊คกี้เดี๋ยวนี้ชอบเล่นตัวต่อเลโก้มาก เล่นได้ทุกวัน แถมนั่งต่อคนเดียวได้นานสองนาน ท่าทางคงจะเพลินเขาแหละเพราะว่าไม่ค่อยกวนเท่าไหร่ (ต้องขอบคุณป้า ๆ มาก ๆ ที่อุตส่าห์ส่งมาให้เป็นของขวัญวันเกิดลุ๊คกี้)ลุ๊คกี้เป็นเด็กชอบเล่นรถบรรทุก ต่าง ๆ นา ๆ ชอบมาก ๆ เลยทำให้ของขวัญวันเกิดแบบนี้เป็นอะไรที่อเมซิ่งสำหรับลุ๊คกี้มาก ๆ เพราะสามารถต่อเป็นรถแบบต่าง ๆ ได้ตามจิตนาการของตัวเอง หลังจากได้ของเล่นมาสองอาทิตย์แล้วเดี๋ยวนี้ต่อล้อรถและตัวรถได้แล้ว บางทีก็ยังต้องขอความช่วยเหลือจาก ปู หรือชาลีอยู่ ชาลีเองก็ชอบนั่งเล่นต่อรถกับลูกมาก เล่นได้เป็นนานสองนานเท่าที่จับเวลาได้คือ ตื่นจากหลับกลางวันสี่โมงครึ่ง แล้วก็นั่งเล่นอยู่นั่นแหละจน หกโมงครึ่งได้เวลาดินเนอร์พอดี ไม่ร้องขอออกไปเล่นนอกบ้านด้วย ถือว่าเป็นของเล่นที่ ช่วยให้ปูสามารถทำไรได้เยอะขึ้น แต่บางทีก็ต้องคอยดู เรื่องเดี๋ยวเอาเข้าปาก อันนี้ความจริงแล้วลุ๊คกี้เป็นเด็กไม่ค่อยเอาของเข้าปากมาแต่ไหนแต่ไร แต่มีอยู่หนนึง นั่งต่อเลโก้อยู่ด้วยกัน ลุ๊คกี้ดันเอาเลโก้เล็ก ๆ ยัดเข้าหูตัวเอง (เฮ้อ) ก็ต้องคอยบอก แล้วก็ไม่ทำอีก

นั่งต่อเลโก้ ได้นานสองนาน แต่ท่าต่อเลโก้เหมือนแป็ะมาก

ต่อไปโม้ไป(อยู่คนเดียว)

ส่วนนี้เป็นของชาลีบ้าง ถ่ายรูปลุ๊คกี้กับชาลีแล้วมานั่งดู เออ ความจริงแล้วลุ๊คกี้ก็มีอะไรที่คลาย ๆ หรือว่าได้มาจากชาลีเยอะเหมือนกันนะ เท่าที่เห็นคือ คิ้ว ตา ขนตายาว ปาก พวกนี้ได้มากจากชาลีหมด เหมือนกันมาก ส่วนหน้ากลม จมูกนี่(อันนี้ยังไม่แน่ใจมาก)ก็มีดั้งนะ ท่ามองข้าง ๆ ก็มีแต่แบบหนาหน่อยและคางนี่เหมือนปู (คางสองชั้น)

ชอบนักเวลาเปิดคอมพิวเตอร์เนี่ย ต้องขอดู

ดู วีดีโอตัวเองแล้วชอบใจ

Lukie Met Allie at Mitsuwa

Lukie held Allie's hand and they went to get bread.

Saturday, August 15, 2009: Today, we met the Dheeradhada family at Mitsuwa Marketplace in Edgewater. Lukie met his good friend Allie. They were so happy to see and play with each other. We had lunch and went food shopping together. Allie let Lukie hold her hand while they were waiting for their parents to finish shopping. They were walking around and around, jumping and laughing. What a delightful sight. :D

"Allie may I have a kiss, please?"

Hey! What are you guys doing? :P

"Hahaha! No, no, nothing." :D

"Okay, okay, maybe we'll just hold hands."

"Oh, Allie...your hand is all wet...EWWW!"


"I'm just KIDDING you!"

Allie was sad when we had to say goodbye. She wanted to keep playing with Lukie. Lukie was talking about Allie, Auntie Tle and Uncle X all the way home and at bedtime until he fell asleep. I think he had so much fun and was very happy to see the Dheeradhada family today. :D

Video: Lukie and Allie looking at the bakery selection.

อยากบ่น

ความจริงแล้วไม่อยากบ่น แต่ต้องขอบ่นหน่อยเศรษฐกิจแบบนี้ หลังจากที่ชาลีโดนเล อ๊อฟ จากที่ทำงานก็ทำให้ต้องใช้จ่ายอะไรแบบระวังมากขึ้น ไม่ซื้อของสุลุ่ยสุล่าย กิเลสก็หมดไปโดยไม่ต้องบังคับขู่เข็น ความจริงแล้วกิเลสเรื่องซื้อของ ซื้อเสื้อผ้าให้ตัวเองนี่หมดไปตั่งแต่ท้องลุ๊คกี้แล้ว

หลังจากที่เศรษฐกิจทำให้สามีต้องโดนออกจากงาน ก็แน่นอนต้องเอาตังค์ที่เก็บไว้เพื่อเวลาเกิดเหตุฉุกเฉินมาใช้ ดีหน่อย(คิดในแง่ดี)ที่อเมริกาสามารถไฟร์ อันเอ็มพลอยเมนท์ได้ แต่อย่าให้พูดถึงตรงนั้นเลยว่าพอหรือเปล่าสำหรับครอบครัว จริง ๆ แล้วมันไม่พอจริง ๆ ถ้าต้องมารอและดีเพนออนมันนี่ ที่ทางรัฐบาลเขา ขูดเลือดจากเราไป แล้วก็กระเบียดกระเสียนจ่ายเรากลับมา ดีที่ไม่ต้องจ่ายค่าอะไรต่ออะไรเยอะ เหมือนเมื่อก่อน แค่ต้องจ่ายค่า ประกันสุขภาพ และ ประกันรถเท่านั้นเอง ถึงได้บอกว่า รู้สึกยกย่องสิ่งที่ไม่เคยยกย่องมากขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะ

เข้าเรื่องดีกว่า ที่อยากบ่นเพราะว่าด้วยความที่เราทำงาน สามีทำงานโดนหักแท็คไปแบบที่คนที่ทำงานจะรู้ว่ามันเยอะเวลาที่เราทำงานแล้วเห็นเช็คที่ได้ต้องโดนหักไอ้โน้น ไอ้นี้ไป เหลือให้เรากลับมาบ้านแค่ เจ็ดสิบห้าเปอร์เซ็นของรายได้ที่สมควรจะได้จริง ๆ แล้วมันน้ำตาตกในทำอะไรก็ไม่ได้ ต้องกระเบียดกระเสียนตรงนี้เก็บไว้เพื่อฉุกเฉินอีก ไม่เหลือที่จะทำอะไรได้เลยพูดตรง ๆ

ถึงตรงนี้รัฐบาลเมกัน ยังมีระบบสำหรับคนที่ไม่ได้ตกงาน แต่ไม่ทำงาน ที่รู้กันอยุ่คือ เวลแฟร์(มันไม่แฟร์ซะหน่อย) ให้คนพวกนี้ เข้าเรื่อง เมื่อวานไปซื้อกับข้าว เดี๋ยวนี้ซื้อของ หนึ่งร้อยเหรียญ ต่างกันอย่างกับฟ้ากับดินกับสมัย(ไม่นานนัก)เมื่อ ห้าปีที่แล้ว ซื้อสิ่งที่จำเป็นเท่านั้น นมลูก น้ำส้ม กับข้าวต่อ สัปดาห์(จะถึงหรือเปล่าขึ้นอยู่กับว่าทำอะไรด้วย) ไก่ และ หมู อย่างละหนึ่งแพ็ค ขนมปังหนึ่งแถว ชีเรียวโอ (มาเล่าว่าซื้ออะไรไปบ้าง) จ่ายไป เกือบ ร้อยกว่าเหรียญ ก็ประมาณ แปดสิบสามเหรียญ เห็นรถเข็นมีถุงใส่กับข้าวต่าง ๆ แค่ สีถุงเท่านั้นเอง (ทำมัยของมันแพงขนาดนี้)

ก็รอจ่ายตังค์ แต่ก็ต้องมาสะดุดที่ครอบครัวหน้าเรา ที่เขาจ่ายกับข้าวเหมือนกัน ดูของเขาแล้วก็ไม่มีอะไรมากนะ มีกาแฟ จากสตาร์บัค น้ำตาล(สงสัยกาแฟหมดบ้านปูคิด) มันฝรั่งกรอบสองถุง ป๊อปคอร์น ถุงใหญ่ ๆ ที่เป็นแบบ ชีสสีขาว แล้วก็น้ำผลไม้เป็นจุ๊ส ซี่ จุ๊ส ก็รอจ่ายตัง สักพัก ลูกสาวอายุประมาณ ห้า หรือ หกขวบก็ร้องจะเอาแคนดี้ หรือหมากฝรั่งนี่แหละ ที่เขามีไว้ที่ชั้น ๆ ก่อนจะเข่าจ่ายตังค์ ปูมองไปเห็นคนที่เป็นผู้ชาย สามีของครอบครัวหรือเปล่าใช้ บัตร ฟู๊ดสแต็ม

ถึงตรงนี้อึ้ง ตุบนิดหน่อย รู้สึกโมโห ปน น้อยใจในชะตากรรมของเราตะงิดตะงิด ว่าโห พวกใช้ เวลแฟร์นี่นา โห ดื่มกาแฟสตาร์บัคซะด้วย ซึ่งเราเคยชอบนะสมัยทำงาน ซื้อดื่มทุกวัน แต่ซื้อมาทำกาแฟที่บ้านจะถูกกว่าเยอะ แต่โห ได้ยินลูกสาว ร้องจะเอาหมากฝรั่งให้ได้ แล้วแม่ก็หยิบให้สองอัน แล้วก็รวมไปกับของที่ต้องจ่ายหรือ ต้องสแตมร์แล้วทำให้รู้สึกว่านี่มันอะไรกันนี่ เราต้องมาประหยัด ตะงิด ตะงิดเพื่อคนพวกนี้เหรอ เงินที่โดนหักไปทุกเพเช็ค ต้องมาซื้อกาแฟที่แพงระดันนึ่งในอเมริกันที่ไม่ทำงานเหรอ ลูกอยากกินจั๊ง ก็ไม่สอนลูกให้สงบสเงียมเจียมตัวเลยซักนิด เห็นแล้วโมโหมาก ความจริงแล้วไม่ใช่ว่าซื้อไม่ได้นะกาแฟสตาร์บัค ที่รู้สึกไม่ดี คือเขาไม่สอนลูกให้รู้จักว่าอะไรดี หรือไม่ดี มากกว่า

ลูกเราอยากได้จั๊งแบบนี้จะสอนให้ว่าไม่ดี เอาอย่างอื่นที่มีประโยชน์จะดีกว่า แต่นี่ไม่เลยทำเหมือนรวยเอาวางไว้ที่แคทเชียร์ แล้วก็ส่งบัตรให้เขาแสตมป์ พร้อมตรวจ ไอดี แล้วก็หิ้วถุงช๊อปปิ้งออกไป(มีแต่ของจั๊ง ๆ ทั้งนั้นเท่าที่เห็น)

เศร้ากับเรื่องแบบนี้ เลยต้องขอบ่นหน่อย ถ้าต้องทำงานแล้วเอาเงินส่วนเพเช็ค ญี่สิบห้าเปอร์เซ็นไปให้พวกที่อดอยากปากแห้งที่ เอทิโอเปีย หรือ ประเทศไหนก็ตามยังรู้สึกอยากจะทำงานให้หนักขึ้น ให้เงินนั้นมันได้ประโยชน์มากกว่านี้ซะดีกว่า

เฮ้อ ไม่ชอบเลยระบบแบบนี้