คิดถึงลู๊คกี้

คืนนี้ ก็เป็นคืนที่ 11 แล้วที่แยกห้องนอนกับลุ๊คกี้ รู้สึกคิดถึงลูกมาก ๆ บอกไม่ถูก แยกห้องนอนเพื่อฝึกให้หลับเอง และหย่านมไปด้วยในตัวแต่ลุ๊คกี้ไม่ยอมดื่มนมวัวซะที คือ ดื่มแค่แบบ อึกเดียวแล้วก็ไม่เอาเลย พยายามให้ทุก ๆ วัน ก็ไม่เห็นจะดีขึ้นเลย แต่ก็อ่ะ ไม่ท้อ ๆ ทุกคืนก็เปิดคอมพิวเตอร์ดู ไม่ไปไหนหรอก เปิดดูรูปลูกตัวเองดู ดูตั่งแต่เกิด ดูวีดีโอ แล้วอยากจะร้องไห้ (บอกตรง ๆ ก็ร้องนะน้ำตาไหล)ทำมัยเราถึงได้ โอเวอร์เซ็นซิทิฟขนาดนี้ นี่จะทำยังงัยถ้าเขา หรือ เราต้องมีวันจากกัน เป็นเวลานาน โอ๊ยทำใจไม่ได้ ๆ


11 คืนที่ไม่ได้นอนกอดลูก รู้สึกว่ากลางวันที่ต้องดูแลเขามีพลังมากขึ้นจริง ๆ คือ อาจจะเป็นเพราะได้นอนเต็มที่ หรือ ไม่รู้ว่าคิดถึงเขามาก ๆ ก็ไม่รู้นะ ไม่ค่อยเหนือ่ยขนาดช่วงหลัง ๆ นี่นอนดึก (แอบชิทแชท กับเพื่อน ๆจนดึก ๆ)ลุ๊คกี้นอนกลางวันหนเดียว ไม่นานด้วยบางทีมีเวลาให้ปูกินข้าวกลางวันเสร็จ ก็ตื่นลุกขึ้นมาทันที ปูก็อุ้มออกมาทันที มีกอดกันบ้างแต่ไม่นานเพราะเดี๋ยวดึงคอเสื้อขอกินนม แล้วก็หลับต่ออะไรแบบนี้ ช่วงนี้ก็ถือว่าปูโหดเหมือนกันนะ พยายามมาก ลุ๊คกี้ก็พยายามมากเหมือนกัน คือ พยายามดึงคอเสื้อถ้ามีโอกาศขอดูดนมหน่อย (มันไม่ค่อยลืมง่าย ๆ เลยจริง ๆ)ดีอย่างที่ช่วงนี้กินเก่งขึ้น สามารถกินเบเกิล ทาเนยได้เกือบหมดอัน คือ หมดขนมปังข้างใน แล้วก็กินผลไม้ได้ อีก เป็นกำมือนี่คือ อาหารเช้า อาหารกลางวันก็กินเก่งขึ้นแต่จะกินเร็ว เพราะห่วงเล่นมาก นั่งไฮแชร์แป็บ ๆ หยิบอาหารเข้าปากตุงปากเลย แล้วก็อยากออกจากไฮแชร์แล้ว มือเย็นก็โอเคหน่อย เพราะคงหิวจัดนั่งนานชมนกชมไม้ รู้สึกดีใจที่ได้เห็นการกินของลู๊คกี้ขึ้นผิดหูผิดตา เข้าใจว่าไม่มีแม่คนไหนอยากเห็นลูกผอมโซ หัวโตแน่นอน มันเหมืนอม่านบังตาอ่ะ ปูว่าลูกอ้วนก็คือ เด็กสมบรูณ์อะไรแบบนั้น

เฮ้อ...บ่นไปบ่นมาคิดถึงลู๊คกี้อีกละ ลุ๊คกี้มามี้ มิส ยู โซ มัช ฮันนี้ (Lukie, Mommy misses you so much honey!)
Love you